مي و عشق

شاعران صوفي مسلك غالبأ عشق را به مي تشبيه مينمايند. مي زيبنده ترين تشبيه براي عشق است، زيرا كه هر دو مستي مي آورند. اما در حالي كه مي شخص را از خود بيخبر ميسازد، عشق به خود شناسي راهنماست. رفتار مرد مست و عاشق نيز شبيه يكديگر است، هر دو به اصول ادب و رفتار دنيوي بي­ اعتنا و به افكار عمومي جهان بي توجهند. اما در مسير و هدف آنها يك دنيا تفاوت موجود است. يكي به اعماق تاريكي و انكار راهنماست، و ديگري به روح بال و پَر ميدهد تا به آشيان آزادي پرواز كند.

 مستي ميخواره با نوشيدن يك پياله شراب آغاز و دلش احساس خُرمي ميكند. گره رشته احساساتش باز و زندگاني را با ديدي جديد مشاهده و نگرانيهاي روزانه را از ياد ميبرد. از خوردن يك جام شراب به دو جام وسپس به خالي كردن صراحي ميپردازد. معاشرت و مصاحبتش به تنهايي تبديل، و بيخبريش به نسيان منتهي مي­گردد، نسياني كه واقعا همان حالت اصلي خداوندي­ست اما براي مست به جز كرختي و گيجي حاصلي ندارد و در رختخواب يا مجراي زباله مي­خوابد و در حال خماري و گيجي بيدار مي­شود. او موجوديست كه باعث مضحكه و تنفر جهانيان مي­گردد.

اما مستي عاشق، با نوشيدن قطره­اي از عشق پاك خداوندي آغاز و از دنيا و مافيها بيخبر ميگردد. هرچه قطرات زلال عشق را بيشتر بچشد به معشوق خويش نزديكتر و خود را در برابر عشق او نالايقتر احساس ميكند و به فدا كردن جان و زندگي، در قدوم معشوق حاضر ميگردد. او نيز اسباب مضحكه جهانيان و از خواب خويش در رختخواب يا مجراي زباله بيخبر است اما دایم شادمان و مسرور و معشوقش خداوند يكتا، نگهبان جسم اوست و عناصر و بيماريها او را متأثر نمي­سازند.

از جمله از بسياري از اين عاشقان تنها يك نفر به ديدار خداوند و معشوق خويش، توفيق حاصل مينمايد. اشتياقش بغايت درجه ميرسد و چون ماهي كه از آب بيرون افتد، ميجهد و ميلولد كه خود را به اقيانوس رساند. خدا را در همه چيز و همه جا ميبيند. ليكن راه وصل را نميتواند بيابد. شرابي را كه نوشيده، به آتش تبديل و او را در مسرت دردناكي دایما ميسوزاند. و سرانجام همين آتش سوزان به اقيانوس آگاهي بيكران تبديل و او خود را در آن غرق ميسازد.

اوتار مهربابا